Helena66 - Stoppen met roken dagboek

En voor ik er erg in heb rook ik al 250 dagen niet meer. Is dat wat! Jazeker een dik, vet, groot, en enorm compliment aan mezelf.
Dat jaar ga ik zeker wel halen. Niemand houdt me tegen en zeker ik mezelf niet want daar ligt natuurijk de sleutel. Ik zelf en niets of niemand anders krijgt dit voor elkaar. Geen vervelende gebeurtenissen of ander soort ellende of mensen zorgen er voor dat ik weer ga roken. De enige die daar voor zorgt ben ik.
Fijn toch dat ik die macht heb....heerlijk! Het heft in eigen handen. Lang leve mezelf!
En voor al mijn medestoppers een groot applaus, jullie verdienen het!

Tijd is een raar gegeven. Altijd eigenlijk al maar zeker wanneer je stopt met roken. In het begin telt ieder kwartiertje dat ik niet rook en lijkt de tijd niet op te schieten.
Ik ga 's avonds eerder naar bed want dat scheelt minstens twee sigaretten.Het lijkt dat ik tijd overhou. Jemig wat moet ik met al die tijd? Heel krampachtig ben ik er mee bezig. Houdt ook de teller goed in de gaten. Zoveel dagen al, zoveel sigaretten en geld uitgespaard.
Uitgerekend 25 keer 10 minuten en dat is....ruim 4 uur tijd over op een dag!
Nu bijna 8 maanden later heb ik dat gevoel niet meer. Het voelt al bijna normaal. Tijd heb ik niet meer over en het geld verdwijnt naar andere zaken. Ik weet dat het verstandiger is om dit te sparen maar alles wordt steeds duurder (ook de sigaretten :-).Ik zie het zo dat ik in ieder geval rond kan blijven komen als kostwinner met drie kids.
Ik ben wat kilo's aangekomen. Ik ben gelukkig een van de weinige mensen die de extra kilo's goed kan hebben.Ik voel me veel beter in alle opzichten en straal dat ook uit.
Ik ben tijdens het uitgaan niet meer gefocust op roken. Eerst zag ik nog alles wat mensen om me heen deden rondom roken. Er wordt me ook geen sigaret meer aangeboden.
Mijn rokende vriendinnen zijn trots op me en geloven nu toch wel dat ik het roken achter me heb gelaten.
Ik ben me echter wel bewust van de moeite die het me heeft gekost en weet dat ik juist nu niet moet denken dat eentje wel kan.
Het stoppen met roken gaat naar de achtergrond en daar kan het gevaar in schuilen. Dat ben ik me terdege bewust. Ik ben gestopt en het is bijna normaal.
Het kleine stukje wat nog niet normaal is probeer ik vast te houden om te voorkomen dat ik vergeet. Dat ik de weg vergeet.Dat roken lange tijd een deel van mij is geweest.
Maar dat ik nu kan zeggen: Ik ben een niet roker!